Op maandag 4 september 2006 kreeg ik van mijn gynaecoloog te horen dat ik via een keizersnede zou gaan bevallen als ik voor 12 september 2006 nog niet zou zijn bevallen.

Op 12 september 2006 was ik nog niet bevallen, dus moest ik mij om 10 uur 's ochtends melden in het ziekenhuis, zodat ze die dag mijn kindje zouden gaan halen via een keizersnede. Wij kwamen dus om 10 uur aan in het ziekenhuis met Aicha en mijn ouders. Mijn ouders zouden met Aicha blijven tot ik naar de O.K zou gaan, alleen kregen we te horen dat het behoorlijk zou uit lopen, omdat er een aantal spoedkeizersnedes tussendoor kwamen.

Mijn ouders zijn toen maar met Aicha naar Omi toegegaan en ik zou ze bellen als ik naar de O.K zou gaan en Gerrit zou bellen als het kindje geboren zou zijn.

Uiteindelijk mocht ik om half 3 's middags het O.K-schort aan gaan trekken en werd ik naar de uitslaapruimte gebracht. Op de gang moest ik afscheid nemen van Gerrit, die zou ik weer zien op de O.K.

Op de uitslaapkamer werd er een infuus ingebracht, dit ging niet helemaal goed de verpleegkundige durfde het al niet aan, omdat ze mijn ader niet kon vinden. Zij riep de anesthesist erbij en die prikte tot 2 keer mis en heeft hem toen aan de binnenkant van mijn pols gezet. Hier zat die nog niet helemaal goed, maar het kon niet anders.

Nu moest ik daar nog bijna een kwartier wachten tot de vrouw voor mij klaar was en ik naar de O.K kon.

Op de O.K werd er een ruggeprik gezet, dit heb ik totaal niet gevoeld gelukkig. Hierna werd alles helemaal klaargemaakt en mocht Gerrit binnen komen.

Uiteindelijk is Misha om 15.30 ter wereld gekomen.

   Zodra ze hem uit mijn buik hadden gehaald begon hij gelijk te huilen. Hij werd gelijk meegenomen om te worden nagekeken. Toen moest mijn vriend even met een verpleegster meekomen en mocht hij de navelstreng  nog doorknippen.

Na een paar minuten kwam hij terug met ons zoontje op zijn arm. Ik heb hem toen een paar minuten kunnen aanraken en bekijken.

 Daarna moesten mijn vriend en zoontje terug naar de afdeling, terwijl ze mij gingen dicht hechten.

        Dit ging voor mijn gevoel dit keer heel snel, alleen moest ik nog heel lang op de uitslaapkamer wachten tot ze me terug brachten naar de afdeling. Eindelijk op de afdeling waren mijn ouders, Aicha en omi al aanwezig en kon mijn kleine man in mijn armen nemen.

En dit was mijn bevallingsverhaal.