Ik was al bijna 2 weken over tijd en moest op donderdag 21-04-2004 voor controle naar de verloskundige.

Zij deed een inwendig onderzoek om te kijken of ze mij kon strippen. Dit was onmogelijk en daarom werd er een afspraak bij de gynaecoloog gemaakt op 22-04-2004 om een C.T.G. en echo te laten maken. Bij het maken van   de C.T.G en echo bleek dat alles nog perfect in orde was en dat ik daarom gewoon nog naar huis mocht om te  wachten of de bevalling uit zichzelf op gang zou komen, maar er werd al wel een afspraak gemaakt voor  maandag  26-04-2004 om mij in te leiden als ik voor die tijd niet was bevallen.

Het hele weekend gebeurde er niets en moest ik dus maandagochtend om 8:00 uur naar het ziekenhuis om   ingeleid te worden. Daar werd eerst gel ingebracht om de baarmoedermond week te maken, met de hoop dat ook de weeën zouden beginnen. Alleen gebeurde dat niet en werd er tegen de middag nog een keer gel ingebracht, hierdoor kwamen om 18:00 de weeën heel zwak op gang en werd er elk uur tot 21:00 uur een C.T.G. gemaakt waaruit bleek dat met de kleine alles nog goed ging. Om 21:00 werd er voor de laatste keer die avond gekeken   of ik al ontsluiting had, maar dat had ik nog niet, dus moest ik maar gaan slapen om krachten op te sparen. Wat niet lukte door de krampen en omdat om 22:00 mijn vliezen braken, wat ik tegen de nachtverpleegster zei en die vertelde mij "dat zijn je vliezen niet dat is gewoon wat vocht ga nu maar slapen". Achteraf bleken het dus wel mijn vliezen te zijn geweest.

De volgende ochtend kwam om 8:00 de gynaecoloog een C.T.G. maken, alleen konden ze het hartje niet vinden, omdat mijn eigen hartslag even snel ging. Toen keek ze hoe het was met de ontsluiting en ik had gelukkig 3 cm en moest ik naar de verloskamer om verder ingeleid te worden. Op de verloskamer brachten ze eerst een soort draadje aan op het hoofdje van mijn kindje om de hartslag te meten, en die ging nog steeds goed. Toen kreeg ik het advies om een ruggenprik te nemen, omdat als je ingeleid word kan je weeënstormen krijgen die je niet meer kan opvangen, dus besloot ik ondanks mijn doodsangst voor naalden een ruggenprik te nemen. Daarna werd het infuus ingebracht om de weeën op te wekken.

De weeën  kwamen toen goed opgang, alleen kwam er geen verdere ontsluiting, dus besloot de gynaecoloog om  16:00 de weeën opwekkers te verhogen. Om 17:00 werd er weer gekeken naar de ontsluiting en die bleek in        1 uur tijd van 3 cm naar 8 cm te zijn gegaan, dus werden de opwekkers weer verlaagd. Om 18:30 had ik volledig ontsluiting en mocht ik gaan persen, dit heb ik anderhalf  uur gedaan en ze konden het hoofdje al zien, alleen wou ze niet verder, dus besloot de gynaecoloog een vacuümpomp te gebruiken. Deze werd aangebracht op het hoofdje van mijn kindje en ik moest verder persen. Na een aantal keer persen en trekken aan de vacuümpomp kwam ze  nog niet verder en ging de gynaecoloog met haar hele gewicht aan de pomp hangen, waarop die losschoot en de gynaecoloog languit op de vloer lag. Toen is er besloten om een spoed keizersnede uit te voeren, omdat mijn hartslag ook steeds meer opliep en die kwam al boven de 200 slagen per minuut wat niet goed was voor mij en mijn kindje.

Wat hierna gebeurd is is als een nare droom aan mij voorbij gegaan. Ik weet nog dat ze voordat ik naar de O.K.  ging ze me weeënremmers hebben toegediend, ik een drankje moest drinken zodat ik niet zou gaan spugen op de operatietafel, me in een ziekenhuisvest hebben gehesen en  dat ze me hebben geprobeerd te kalmeren en dat allemaal in 5 à 10 minuten tijd. Daarna werd ik naar de O.K. gereden en werd ik op de tafel vastgelegd met mijn armen en werd er begonnen met  de keizersnede. Om 20 :53 is ons dochtertje Aicha Amber ter wereld gekomen.

   Zij werd gelijk meegenomen om te worden nagekeken , en ik weet nog dat ik riep:`` Is het een meisje`` , omdat tijdens een pretecho was er verteld dat het een meisje was. Na ± 1 minuut begon ze gelukkig te huilen en kon ik opgelucht ademhalen. Toen moest mijn vriend even met een verpleegster meekomen en mocht hij de navelstreng  nog doorknippen.

Na een paar minuten kwam hij terug met ons dochtertje op zijn arm. Ik heb haar toen een paar minuten kunnen aanraken en bekijken.

 Daarna moesten mijn vriend en dochtertje terug naar de verloskamer, terwijl ze mij gingen dicht hechten.

        Dit duurde meer dan een uur en toen ik eindelijk terug kwam op de verloskamer, was ik echt dolblij dat ik eindelijk mijn kleine meisje in mijn armen kon sluiten en dat we allebei gezond waren.

En dit was mijn bevallingsverhaal.